الاقرار به . اگر اشكال‌هاى سوم و چهارم را نيز نپذيرفتيم ، اين ادّعاى زن ادّعايى است كه از نظر عقلائى در يك فرض بر آن ترتيب اثر داده مىشود و در يك فرض ترتيب اثر داده نمىشود . در شرع نيز همينطور است كه شارع مىگويد : جايى كه دخول و مواقعه شده ترتيب اثر ندهيد اما آنجايى كه دخول نشده بايد احتياط شود . به عبارت ديگر ، عقلا و شرع بر چنين اقرارهايى به نحو كلى ترتيب اثر نمىدهند ، بلكه ملاحظه مىكنند كه اين ادّعا در چه زمانى صورت گرفته است . با توجه به اشكال‌هاى فوق ، دلالت اين روايت نيز بر وجوب احتياط در امور مربوط به نكاح ، ناتمام خواهد بود . روايت چهارم : روايت مسعدة بن زياد عَنْ مَسْعَدَة بْنِ زِيَادٍ عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ آبَائِهِ : أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله قَالَ : لاتُجَامِعُوا فِي النِّكَاحِ عَلَى الشُّبْهَةِ ( وَ قِفُوا عِنْدَ الشُّبْهَةِ ) « 1 » . يَقُولُ : إِذَا بَلَغَكَ أَنَّكَ قَدْ رَضَعْتَ مِنْ لَبَنِهَا وَ أَنَّهَا لَكَ مَحْرَمٌ وَمَا أَشْبَهَ ذَلِكَ فَإِنَّ الْوُقُوفَ عِنْدَ الشُّبْهَةِ خَيْرٌ مِنَ الِاقْتِحَامِ فِي الْهَلَكَة « 2 » . مسعده بن زياد از امام جعفر صادق عليه السلام نقل مىكند كه ايشان از نبى مكرم اسلام روايت مىكنند كه فرمودند : دنبال نكاحى كه شبهه دارد نرويد ، ( جماع نكنيد يا در نكاحِ بر شبهه جمع نشويد ) ، و بر شبهات توقف كنيد . امام عليه السلام مىفرمايد :

--> ( 1 ) . عبارت بين پرانتز در تهذيب نيامده است و اضافهء وسائل الشيعه مىباشد . ( 2 ) . تهذيب الأحكام 7 : 474 ، الزيادت في فقه النكاح ، حديث 112 ، وسائل الشيعة 20 : 258 ، أبواب مقدّمات النكاح ، باب وجوب الاحتياط في النكاح ، حديث 2 .